 |
 |
|
| به خدا نگین یه مشکل بزرگ دارم به مشکل بگین یه خدای بزرگ دارم |
|
عجب ای دل عاشق تو هم حوصله داری
تو این سینه نشستی هزارتا گله داری یه روز عاشق نوری یه روزی سوت و کوری یه روز مثله حبابی یه روز سنگ صبوری پر از شک و هراسی همیشه بی حواسی پر از حرفی و خاموش یه قصه و فراموش پر از راز نگفته یه کولبار بر دوش یه بی طاقت خسته به انتظار نشسته یه روز رفیق راهی سفر پای پیاده به اندازه عشقی پر از حرفای ساده واسه روزای رفته سفر قصه خوبه چراغ روشن راه قشنگیه غروبه عجب ای دل عاشق تو هم حوصله داری تو این سینه نشستی هزار تا گله داری شايان
اگر از پايان گرفتن غم هايت نااميد شده اي
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و پنجم اسفند 1385ساعت 18:2 توسط وفا |
|
|
عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم همان يك لحظه اول كه اول ظلم را مي ديدم از خلق بي وجدان- جهان را با همه زيبايي و زشتي؛ به روي يكديگر ويرانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم كه در همسايه صد ها گرسنه چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديم نخستين نعره مستانه را خاموش آن دم در بر پيمانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم كه مي ديدم يكي عريان و لرزان ديگري پوشيده از صد جامه رنگين زمين و آسمان را واژگون مستانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم نه طاعت مي پذيرفتم نه گوش از بهر استغفار اين بيداد گريها پاره پاره در كف زاهد نمايان- سجده صدرانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم براي خاطر تنهايي مجنون يكي صحرا گرد بي سامان هزاران ليلي ناز آفرين را، كوه به كوه ، آواره و ويرانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم به گرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان سراپاي وجود بي وفا معشوق را پروانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم به عرش كبريايي- با همه صبر خدايي تا كه مي ديدم عزيز نا بجايي ناز بر يك ناروا كرده، خواري مي فروشد گردش اين چرخ را وارونه پي صبرانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم كه مي ديدم مشوش عارف و عاصي ز برق فتنه اين علم عالم سوز مردم كش به جز انديشه عشق و وفا معدوم هر فكري در اين دنياي پر افسانه مي كردم * عجب صبري خدا دارد اگر من جاي اوباشم همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تمام زشت كاريهاي اين مخلوق را دارد و گرنه من به جاي او چو بودم يك نفس كي عادلانه سازش با جاهل و فرزانه مي كردم عجب صبري خدا دارد عجب صبري خدا دارد |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و پنجم اسفند 1385ساعت 17:9 توسط وفا |
|
|
چشم مستي كه مرا شب همه شب مي نگريست صبح ديدم كه به اندازه ي يك ابر گريست كاش از روز ازل دوست نمي داشتمت زير لب زمزمه مي كرد و مرا مي نگريست پا به پا كردم و در دل هوس ماندن بود كه تو گفتي كه سر دردسرم نيست، مأيست آتش خشم پر از قهر تو مي گفت : برو جذبه چشم پر از مهر تو مي گفت :بأيست كاش اي كاش كه بي واهمه مي دانستم راز اين چشم به خون خفته بيدار تو چيست؟ گل من بر تو چه رفته است كه بر روي لبت ديگر آن خنده جادويي بي شائبه نيست عاشقت هستم اگر چه هدفي بيهوده است دوستت دارم اگر چه سخني تكراري است شعر من در قفس تنگ تكلف يك عمر زندگي كرد ولي با نفس بد خويش نزيست
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و پنجم اسفند 1385ساعت 14:43 توسط وفا |
|
|
) عشق ، زيباييهاي دلخواه را در معشوق مي آفريند و دوست داشتن زيباييهاي دلخواه را رد دوست مي بيند و مي يابد عشق يك فريب بزرگ و قوي است و دوست داشتن يك صداقت راستين و صميمي ، بي انتها و مطلق عشق در دريا غرق شدن است اما دوست داشتن در دريا شنا كردن عشق بينايي را مي گيرد و دوست داشتن مي دهد عشق خشن است و شديد و در عين حال نا پايدار و نامطمئن و دوست داشتن لطيف است و نرم و در عين حال پايدار و سرشار از اطمينان عشق همواره با اشك آلوده است و دوست داشتن سراپا يقين و شك ناپذير از عشق هر چه بيشتر بنويسيم سيرابتر مي شويم و از دوست داشتن هر چه بيشتر تشنه تر عشق نيرويي است در عاشق كه او را به معشوق مي كشاند و دوست داشتن داشتن جاذبه است در دوست كه دوست را به سوي دوست مي برد عشق تملك به معشوق است ودوست داشتن تشنگي محو شدن در دوست عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن عشق غذا خوردن يك گرسنه است و دوست داشتن " همزباني در سرزمين بيگانه يافتن " عشق گاه به گاه جابجا مي شود و گاه سرد مي شود و گاه مي سوزاند اما دوست داشتن سرد نمي شود ، كه داغ نيست ، نمي سوزاند كه سوزنده نيست از جاي خودش و از كنار دوست خويش بر نمي خيزد
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و پنجم اسفند 1385ساعت 14:28 توسط وفا |
|
|
از تنهايي گفتم ، يه روز هم از تنها براتون مي گم اما هنوز زوده خيلي زود، شايد يه روزي از همين روزها كسي چه مي دونه؟..... امروز پنچ شنبه آخر سال بود، نمي دونم شما هم رفتين ديدار اموات يا نه مي دونم مشكلات زندگي اونقدر زياد شده و اونفد ما توي زندگي خودمون غرق شديم كه بعضي وقتا يادمون ميره كه خودمون كي هستيم چه برسه به اينكه ..... اما اين روز يه جوري با همه روزا فرق مي كنه مثل عيد يا خيلي روزاي مهم ديگه كه از نظر تقويم درست مثل هم هستن اما اين مائيم كه به بعضي روزا هويت مي ديم يا بهتر بگم ما به اين روزا زندگي مي ديم حس عجيبي داشتم، خيلي شلوغ بود خيلي امروز ما يه كم از روزاي ديگه مهربونتريم مي دونيد مرده ها فراموش مي شن خيلي زود ، بعضي ها روز اول ، بعضي هفته، بعضي چهلم و بعضي تا سال اما همه يه روز فراموش مي شن اما هر چقدر هم فراموش شده باشي روز آخر سال يه سري به تو مي زنن واسه همينه كه مي گم ما يه كم مهربونتر مي شيم راستشو بخواين من بهشت رضا رو خيلي دوست دارم حسش با بقيه جاها فرق مي كنه نمي دونم اما فكر مي كنم اونجا اونقدر روح پاك هست كه آدم ناخودآگاه احساس آرامش عجيبي مي كنه . من هميشه آخر از همه جا مي رم اونجا و مي شينم اونجا يه انرژي مثبت داره مطمئنم كه شما هم تا حالا حسش كردين خوب مي دونيد چي مي گم .... به هر حال امروز وقتي به سنگ قبر ها نگاه مي كردم با خودم گفتم به جاي اين اسم اگه اسم من باشه چه حسي داره يه غربت عجيبي حس كردم . ديدم همه ما مي شيم يه اسم ساده روي يه سنگ قبر كه آدماي زيادي ساده از كنار ما مي گذرن در حالي كه ما يه روز براي خومون يه دنيا داشتيم ، يه هويت داشتيم اما حالا فقط يه اسم هستيم فقط همين زير اين سنگ سرد كي خوابيده كسي نمي دونه؟ آدما بي تفاوت روي اون پا مي ذارن درست مثل خود ما كه روزي روي اونا پا مي ذاشتيم و فكر مي كرديم كه ابدي هستيم و فقط مرگ براي اوناست اما حالا خودمون اسير خاكيم..... خلاصه وقتي گفتم امروز يه كمي فرق مي كنه دليل داشتم ما هر دفعه كه مي ريم اينا از ذهنمون مي گذره اما من مطمئنم كه اين دفعه فرق مي كنه نمي دونم شايد دلايل زيادي داره.... اما من ايمان دارم كه مرگ پايان كبوتر نيست پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني است
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385ساعت 20:27 توسط وفا |
|
|
! ما اگر بد کنيم،تو را بنده هاي خوب بسيار است، تو اگر مدارا نکني ما را خداي ديگر کجاست ؟
من غم را در سکوت سکوت را در شب شب را در بستر بستر را براي انديشيدن به تو دوست ميدارم هرگز اشتباه نكن....اگر اشتباه كردي تكرار نكن.....اگر تكرار كردي اعتراف نكن......اگر اعتراف كردي التماس نكن..... اگر التماس كردي ديگر زندگي نكن.
کاش قلبم درد تنهایی نداشت......... چهره ام هرگز پریشانی نداشت....... برگهای آخر تقویم عشق حرفی از یک روز بارانی نداشت........ کاش می شد راه سرد عشق را..... بی اختیار پیمود و قربانی نداش
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385ساعت 6:50 توسط وفا |
|
|
راستش من كه يه بخش واسه خودم دارم اونم دست نوشته هاي تنهايي منه اينو گذاشته بودم آف هاي من اما مي خوام اسمشو عوض كنم بذارم آف هاي شما
آره شما ، هر چي دوست داشتين برام بفرستين و بگين با هر اسمي دوست داشتين توي اين قسمت مي ذارم خدا رو چه ديدي شايد ما واسطه پيوند خوردن دل شكست هاي بشيم منتظرم
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385ساعت 6:43 توسط وفا |
|
|
سلام
ممنون از نظراتتون چون خیلی خواستار بقیه شعر بودین براوتن بقیشو نوشتم اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم چند وقت است كه هر شب به تو مي انديشم به تو آري،به تويعني به همان منظر دور به همان سبز صميمي به همان باغ بلور به همان سايه،همان وهم،همان تصويري كه سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري به همان زل زدن از فاصله دور بهم يعني آن شيوه فهماندن منظور بهم به تبسم ، به تكلم ، به دلارايي تو به خموشي ، به تماشا، به شكيبايي تو به نفسهاي تو در سايه سنگين سكوت به ستمهاي تو با لهجه شيرين سكوت شبحي چند شب است آفت جانم شده است اول اسم كسي ورد زبانم شده است در من انگار كسي در پي افكار من است يك نفر مثل خودم، عاشق ديدار من است يك نفر ساده چنان ساده كه از سادگي اش ميشود يك شبه پي برد به دلدادگيش آه اي خواب گرانسنگ سبكبار شده بر سر روح من افتاده و آوار شده در من انگار كسي در پي افكار من است يك نفر مثل خودم، تشنه ديدار من است يك نفر سبز چنان سبز كه از سرسبزيش مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويش رعشه اي چند شب است آفت جانم شده است اول اسم كسي ورد زبانم شده است آي بيرنگتتر از آئينه يك لحظه بايست راستي اين شبح هر شبه تصوير تو نيست اگر اين حادثه هر شبه تصوير تو نيست پس چرا رنگ تو و آئينه اينقدر يكيست؟ حتم دارم كه تويي آن شبح آئينه پوش عاشقي جرم قشنگي است ، به انكار مكوش آري آن سايه كه شب آفت جانم شده بود آن الفبا كه همه ورد زبانم شده بود اينك از پشت دل آئينه پيدا شده است و تماشا گه اين خيل تماشا شده است آن الفباي دبستاني دلخواه تويي عشق من آن شبح شاد شبانگاه تويي
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385ساعت 6:39 توسط وفا |
|
|
آدم ها شوخي شوخي به گنجشکها سنگ مي زنند... و گنجشکها جدي جدي مي ميرند... آدمها شوخي شوخي زخم مي زنند... و قلبها جدي جدي مي شکنند... و تو شوخي شوخي لبخند مي زني... و من جدي جدي عاشق ميشم.
براي هزارمين بار پرسيد: تاحالا شده من دلت رو بشکنم؟ منم براي هزارمين بار به دروغ گوفتم: نه. هيچ وقت... تا مبدا دلش بشکنه.
گفت: به من بگو چقدر دوستم داری؟ گفتم: تو را به بلندی کوهها، پهنای دشتها، عمق دریاها و به زیبایی گلها دوست دارم. تو را به اندازهی تمام وجودت دوست دارم زیرا هیچکس را بدینسان دوست نداشتهام! با حسرت سری جنباند و گفت:متاسفم از اینکه نمیتوانم حرفهایت را باور کنم زیرا قلب کوچک من تحمّل، عشق بزرگ تو را ندارد!
-يه دختر كوري تو اين دنياي نامرد زندگي ميكرد .اين دختره يه دوست پسري داشت كه عاشقه اون بود.دختره هميشه مي گفت اگه من چشمامو داشتم و بينا بودم هميشه با اون مي موندم يه روز يكي پيدا شد كه به اون دختر چشماشو بده. وقتي كه دختره بينا شد ديد كه دوست پسرش كوره. بهش گفت من ديگه تو رو نمي خوام برو. پسره با ناراحتي رفت و يه لبخند تلخ بهش زد و گفت مراقب چشماي من باش
-روزي کـه دلـم پيش دلت بود گرو/ دستان مـرا سخت فشردي کـه نرو/ روزي که دلت به ديگري مايل شد / کـفـشـان مـرا جفت نمودي که برو.
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385ساعت 6:36 توسط وفا |
|
|
-اگر روزي حس كردي كه مي خواهي گريه كني ، مرا خبر كن . من قول نمي دهم كه تو را شاد كنم ولي مي توانم با تو گريه كنم ! اگر روزي قصد داشتي فرار كني از انكه به من بگويي ترسي نداشته باش ، من قول نمي دهم كه از تو بخواهم كه بماني اما مي توانم با تو بيايم . اگر روزي نخواستي به حرف كسي گوش بدهي به من بگو ، من قول مي دهم كه به جاي نصيحت سكوت كنم . اگر روزي مرا صدا كردي و جوابي نشنيدي به سرعت به سراغم بيا . شايد اين بار من به كمك تو احتياج داشته باش م ! |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385ساعت 6:33 توسط وفا |
|
 راستش نمي دونم تنهايي هم نوشتن داره يا نه، شايد داشته باشه كي مي دونه اما من كه خيلي دلم تنگه خيلي يعني راستشو بخواين خيلي ساله كه من دلم تنگه از چي و كي و كجا شايد خودم هنوز نمي دونم همين قدر مي دونم كه دلم تنگه شايد واسه شما هم اتفاق افتاده باشه اره حتما اتفاق افتاده مگه ميشه نيفتاده باشه داره بها ر ميشه ومن نمي دونم بايد شاد باشم يا غمگين از رفتن زمستون كه تمام دلتنگيام توي اونه يا از اومدن بهار كه خودش يه جورايي يه زمستونه اما فرقش اينه كه سر سبزه بهار داره با زبون بي زبوني ميگه يه سال ديگه هم گذشت من اومدم يعني بعد من بازم پاييزه و زمستون ... اين دور تسلسل دوباره تكرار ميشه اما منو تو از سال قبل چقد تغيير كرديم از امسال تا سال ديگه چقد تغيير مي كنيم اصلا تغيير مي كنيم ها؟ تا حالا چند بار اين سوالو از خودتون پرسيدين شايد خيلي شايد هم اصلا بازم نمي دونم اما خيلي دوست دارم بدونم اگه دوست داشتين برام بفرستين خوشحال ميشم بدونم شايد براي دست نوشته دومم از روي نوشته هاي شما منم يه چيزي بدونم بازم ممنون. منتظرم ها
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و سوم اسفند 1385ساعت 10:21 توسط وفا |
|
|
بساط عيش مرا رو به راه مي كردي و خود بي آنكه بداني گناه مي كردي من اهل عشق نبودم به آن تصورعام تو در محاسبه ات اشتباه مي كردي تو حرف مي زدي و من سكوت مي كردم من آب ميشدم و تو نگاه مي كردي تو خود بيآنكه بداني از آن قضاي نجيب |