چشم مستی که مرا شب همه شب می نگریست

صبح دیدم که به اندازه یک ابر گریست

کاش از روز ازل دوست نمی داشتمت

زیر لب زمزمه می کرد و مرا می نگریست

پا به پا کردم و در دل هوس ماندن بود

که تو گفتی که سر دردسرم نیست مآیست

آتش خشم پر از مهر تو می گفت : برو

جذبه چشم پر از مهر تو می گفت: بآیست

کاش ای کاش که بی واهمه می دانستم

راز این چشم به خون خفته بیدار تو چیست ؟

گل من بر تو چه رفته است که بر روی لبت

دیگر آن خنده جادویی بی شائبه نیست

عاشقت هستم اگر چه هدفی بیهوده است

"دوستت دارم " اگر چه سخنی تکراری است

شعر من در قفس تنگ تکلف یک عمر

زندگی کرد ولی با نفس خویش نزیست